’Mensen fleuren op van
onze muziek’
De kerstdagen zijn voor de leden van Da Capo doorgaans bijzonder rustig. De leden van het Boxtelse ouderenorkest besluiten het jaar meestal met een aantal optredens tijdens Sinterklaasmiddagen van de plaatselijke Katholieke Bond van Ouderen. Het 25-jarig bestaan vieren de muzikanten bij een van de leden thuis. ,,Voor een groot feest is geen geld”, aldus saxofonist Louis van der Velden (77).
Van der Velden werpt zich op als woordvoerder van Da Capo, maar wil absoluut geen orkestleider of voorzitter genoemd worden. ,,We zijn een hechte vriendenclub en iedereen heeft bij Da Capo even veel in de pap te brokken”, lacht hij enkele momenten na een optreden in een bomvolle zaal De Adelaar. Da Capo stond er op de bühne tijdens een Sinterklaasmiddag van de Boxtelse KBO, samen met de populaire Brabantse zangeres Lya de Haas.
Terwijl de zaal leegstroomt, nestelt Van der Velden zich aan de verlaten bar in de cafézaal, waar hoempamuziek nog door de luidsprekers schalt. Het voormalig lid van de Gildenbondsharmonie maakt al zo’n veertien of vijftien jaar deel uit van Da Capo - ,,ik ben de tel kwijtgeraakt” – en maakte veel ups en downs mee.
Vooral downs want het ouderenorkest zag in de zilveren historie veel muzikanten wegvallen door ziekte of overlijden. In één jaar raakte Da Capo zelfs drie muzikanten kwijt. De vacatures konden slechts met de grootste moeite ingevuld worden, maar vandaag de dag is het orkest weer compleet, hoewel een trombonist welkom is om de gelederen te versterken.
,,Sterfte en ziekte zijn inherent aan een ouderengezelschap”, knikt Van der Velden. ,,Je ziet zoiets ook bij het ouderenkoor, waarvoor we ieder jaar met veel genoegen de feestavond verzorgen. Maar tegenover al die droefenis kunnen we ook melden dat een van de oprichters nog steeds in ons midden is. Cor Voets blaast nog steeds een deuntje mee op de trompet. Een hele prestatie voor iemand die al 80 is.”
WEEMOED
Een van de hoogtepunten in de historie van Da Capo is de deelname aan een concours voor ouderenorkesten in 1988, waar het Boxtelse orkest enigszins uit de toon viel. ,,We moesten het opnemen tegen gerenommeerde harmonieorkesten, maar kregen een puike waardering van Sef Pijpers, die in de jury zat.” Van der Velden toont trots het juryrapport dat hij altijd bij zich draagt. ’Lof’ en ’waardering’ zijn woorden die direct in het oog springen.Da Capo repeteert wekelijks in gemeenschapshuis De Walnoot in Selissen. Daarnaast heeft het orkest jaarlijks zo’n acht optredens. Dat is weinig voor een gezelschap dat zoveel oefent en een repertoire heeft van wel vijftig nummers. ,,Vroeger traden we veel vaker op”, vertelt Van der Velden. ,,Toen stonden we ieder jaar al minstens zes of zeven keer bij verpleeghuis Lindenlust en waren we verzekerd van twee optredens bij Molenweide. Daar worden we niet meer gevraagd.”
Van der Velden zegt het met weemoed. De leden van Da Capo bewaren fijne herinneringen aan de optredens in woon-zorgcentra en verpleeghuizen. Dat Da Capo blijkbaar niet meer bovenaan het verlanglijstje staat, stelt de muzikanten wel een beetje teleur. Maar er blijven voldoende optredens om naar uit te kijken. ,,Naast de Sinterklaasfeesten zijn we bij de jaarlijkse KBO-dag present en openen we in alle wijken het jaarprogramma. Ook hebben we voor komend jaar al het een en ander staan, onder meer in Liduina-verpleeghuis. Dat is maar goed ook, want als je een jaar lang hoofdzakelijk repeteert vraag je je wel eens af waarvoor je het allemaal doet.”
Het voortbestaan van Da Capo heeft nooit ter discussie gestaan. Van der Velden benadrukt dat het samen musiceren altijd voorop staat. ,,We zijn een hechte vriendenclub, het klikt goed, ook met de nieuwkomers als Theo van Breugel en Karel Langenhoff. Het zijn mensen waar we op kunnen bouwen.”
DANKBAAR
Samen zijn de muzikanten het erover eens dat ze ondanks het geringe aantal optredens vasthouden aan bepaalde principes. Zo zal het orkest nooit in de avonduren optreden. ,,Bedenk dat onze gemiddelde leeftijd ergens rond de 70 jaar schommelt. We hebben geen puf om een hele avond een bruiloft op te luisteren. Bovendien hebben we vroeger gemerkt dat mensen ons vooral benaderden omdat we zo goedkoop waren. Een dure band of deejay vonden ze te duur en daarom kwamen ze bij ons uit. Dat doen we dus mooi niet”, zegt Van der Velden.De saxofonist staat op en pakt zijn tas in. Bovenop de spullen ligt een map met daarin minstens 35 nummers die Da Capo voor de vuist weg kan spelen. Alle genres en muzieksoorten staan op het repertoire, van foxtrot en tango tot Engelse wals, rumba en polka. De laatste jaren vragen mensen ook populaire liedjes uit de jaren zestig en zeventig.
Het orkest werkt de nummers in een bepaalde volgorde af en werkt toe naar een muzikale climax. ,,We genieten intens van alle optredens”, zegt Van der Velden. ,,De meeste voldoening geven optredens voor gehandicapten of mensen in een verpleeghuis. Die mensen hebben vaak grote beperkingen of zijn ernstig ziek, maar je ziet ze helemaal opleven als ze onze muziek horen. Op die momenten zijn we heel dankbaar dat we dit op onze leeftijd nog mogen doen.”
12 december 2002