JEANNE VERHEIJEN EXPOSEERT EIGEN COLLECTIE

Gevarieerd werk van
creatieve duizendpoot

,,Eigenlijk kan ik er niet één van missen. Ik ben eraan gehecht en zou ze het liefst allemaal op willen hangen. Maar de ruimte is hier veel te klein." Jeanne Verheijen (82) schildert al jaren en hoewel haar gezondheid haar parten speelt en ze een kamer in verpleeghuis Liduina bewoont, is haar inspiratiebron nog lang niet opgedroogd. Bloemen, landschappen, stillevens en herinneringen aan alle reizen die ze maakte, heeft ze op papier of doek vastgelegd. Het resultaat is een flinke collectie grote en kleine schilderijen, die vanaf heden, donderdag 18 juli in de gangen en publieksruimten van het Liduinaziekenhuis zijn te zien.

Creatief is ze haar hele leven geweest. Met de meest eenvoudige materialen maakt ze grappige, boeiende, fraaie en kunstzinnige werkstukken. ,,Ik bewaar altijd alles. Theezakjes, kaarten, plaatjes, behangpapier. Ik kon altijd alles gebruiken en dat is trouwens nog steeds zo", lacht mevrouw Verheijen als we haar een bezoekje brengen. ,,Mijn zoons mopperen er wel eens over, omdat het hier zo vol staat. Maar ik vind het zelf wel gezellig."

Op tafel ligt een breiwerk, aan de muren hangen aquarellen, olieverfschilderijen en fijn beschilderde zijden bloemcomposities. In het mandje van haar rollator liggen grappige en bijzondere driedimensionale kaarten. Ze laat er een paar zien. ,,Kijk, van behangpapier, theezakjes en een oude kaart, die ik heb uitgeknipt. Mensen die ik er een stuur, zijn er altijd blij mee. Vooral de kerstkaarten zijn leuk om te maken."

Boven haar bed staan zelfgemaakte poppen en beren en op de kast ontdekken we eenden, een pompoen van keramiek en een decoratief bewerkte boekensteun. ,,Ik maak van alles en ben steeds met iets nieuws bezig. Alleen boetseren doe ik niet meer, omdat dat hier zo'n rommel geeft."

NIEUWE VERF
Met de schildertechniek maakte ze kennis toen haar man overleed. Om haar zinnen te verzetten liet ze zich bijna dertig jaar geleden door een vriendin overhalen om les te gaan nemen. ,,Ik heb tien jaar op cursus gezeten bij Gomarus Snelten. Fijn, vond ik dat en ik heb veel van hem geleerd. Maar het meeste leer je door het zelf te doen." De creatieve duizendpoot beperkte zich niet tot acryl, olieverf, aquarel, krijt of houtskool, maar probeerde alle technieken uit, die ze lange tijd ook afwisselend toepaste. ,,Olieverf vind ik het fijnst", geeft ze toe. ,,Maar aquarel vind ik ook mooi om mee te werken. Ach,eigenlijk doe ik alles even graag."

Toen ze ziek werd en haar vertrouwde huis in de Dufourstraat na veertig jaar moest verruilen voor een kamer in Liduina, duurde het even voordat ze haar hobby weer op kon en wilde pakken. Ze begon aarzelend met potlood en krijt, maar daarmee groeide de zin om ook haar penselen weer op te pakken. ,,Nee, die technieken verleer je nooit meer", lacht ze. ,,Maar ik moest wel nieuwe verf kopen, want de tubes waren ingedroogd."

KANUNNIKENHUISJE
Als ze haar collectie overziet, vertelt ze welke schilderijen ze zelf het mooiste vindt. ,,Die van het kanunnikenhuisje op Duinendaal. Die vind ik echt heel goed gelukt. Die rode pannen zijn zo echt." Met een zucht vertelt ze dat ze dat schilderij het liefst zelf zou willen houden. ,,Maar ja, geen plaats hè?" Ze wijst op de muren, waar nauwelijks een stukje behang te zien is. Overal hangen schilderijen. Achter haar bed hangen vier aquarellen. We ontdekken een waterval, waarbij ze het water en de rotsen treffend heeft geschilderd.

Het licht danst op het stromende water en de zon schittert door de blaadjes van een boom op de voorgrond. Aan de andere wand hangt een landschap met uitkijk op het water, waarop een roeiboot dobbert, gevolgd door een paar eendjes. Ze wijst op twee fraai ingelijste werkstukken, die ze op zijde heeft geschilderd. ,,Dat is ook leuk, hè? Het lijkt moeilijk, maar eigenlijk is het niet zoveel anders dan schilderen op papier."

Haar inspiratie haalt mevrouw Verheijen vooral uit de natuur om zich heen, plaatjes uit boeken of tekeningen op kaarten, maar ook uit de verre reizen die ze gemaakt heeft. Zo kan ze zich haar vakantie in Griekenland blijvend herinneren als ze naar de zonovergoten geschilderde landschappen kijkt. Net als de warme stranden waaraan ze fijne herinneringen bewaart. ,,Het liefst schilder ik bloemen. Dat is neutraal en heel fijn om te doen. Je ziet telkens weer iets nieuws, iets dat je boeit. De meeste mensen vinden het ook mooi om te zien. Ik heb bijvoorbeeld een distel gemaakt en die is best goed gelukt."

EXPOSITIE
De expositie in Liduina is niet haar eerste. ,,Nee, ik heb wel eens wat werk in de Rabobank gehangen. Er waren toen mensen die er graag een paar schilderijen wilden kopen, maar ik wilde ze niet kwijt." Ze glimlacht. ,,Dat is anders sinds ik hier woon. Mijn huis in de Dufourstraat hing helemaal vol. Van onder tot boven. Maar hier kan ik ze gewoon niet kwijt."

Ze vertelt dat ze al veel werk heeft weggegeven, maar ook dat er nog zeker meer dan veertig werkstukken over zijn. Over de expositie in 'eigen' huis is ze heel enthousiast ,,Op de eerste plaats vind ik het leuk om mijn werk aan anderen te laten zien. En verder hoop ik dat mijn schilderijen een goed plekje zullen vinden. Ze zijn allemaal ingelijst en ik vind er best mooie bij."

De expositie in Liduina is tijdens openingsuren van het ziekenhuis te bezichtigen en duurt tot 19 september.




18 juli 2002

Terug