YVON JASPERS HÉT GEZICHT VAN KRO-JEUGDPROGRAMMA'S

'Mijn werk is de allerleukste vorm van onderwijs'

Yvon Jaspers (28) voelt zich geen Bekende Nederlander. Zelf vindt ze dat ze in de schaduw staat van bijvoorbeeld Marco Borsato of Katja Schuurman. Maar de veelzijdige oud-Boxtelse geeft toe dat ze voortdurend herkend wordt op straat. Rustig langs een schoolplein lopen is er niet meer bij, op een willekeurige camping in Frankrijk komen hordes Nederlanders om een handtekening vragen. Een openhartig gesprek over het afscheid van Klokhuis, de hechte band met de KRO, zwerven door Amsterdam en hockeyen op het kerkhof van de Boxtelse Sint-Petruskerk.

,,Ik heb jullie krant nog illegaal bezorgd", steekt Yvon meteen van wal. Het is dinsdag 11 december, klokslag 11.00 uur. De plek? Grandcafé 1e Klas, Amsterdam CS. Veel interviews geeft de presentatrice niet meer. Dat is niet vreemd nadat ze dit jaar al op de cover stond van Margriet, Viva en Mikro Gids en ook de kolommen haalde van onder meer Het Parool en Nieuwe Revu. Voor Brabants Centrum maakt ze graag een uitzondering. ,,Mijn broer was bezorger, maar had niet altijd zin. Toen mocht ik het opknappen met een vriendin. Daar had hij dan vijf gulden voor over. Vijf gulden! Voor urenlang sjouwen door weer en wind!"

GEVOEL
Yvon is hét gezicht van de KRO-jeugdprogramma's. Iedere zaterdag is ze te zien in Zigzag, een spelprogramma voor de jeugd. In een co-productie met de Vlaamse televisie presenteert ze voor de KRO het kennisprogramma Groot Licht. Ook acteerde ze in Knofje, een dramaserie voor kleuters, en speelde ze een rol in Zebra en IJs, twee bejubelde tv-producties. ,,Het is juist de combinatie die ik zo leuk vind", vertelt Yvon. ,,Het presenteren is snel, heel actief. Het acteren geeft meer rust en stelt me in staat om een onderwerp langer vast te houden."

Yvon was afgelopen jaar ook te gast in tal van andere programma's. Ze zat in het panel van Kopspijkers, was kritisch panellid in Marc-Marie Opgenomen, deed Ook dat nog! en schoof aan tafel bij Frits Barend en Henk van Dorp. Vorige week nog zat ze met moeder Han, twee tantes en de moeder van haar beste vriendin in 'Zo vader zo zoon'. ,,Het circuitje", grinnikt Yvon. ,,Er zijn zoveel programma's die bekende Nederlanders zoeken. Iedereen heeft elkaar blijkbaar nodig."

De overstap naar de KRO is Yvon goed bevallen. Zo goed zelfs dat ze haar contract, dat in maart volgend jaar afloopt, waarschijnlijk zal verlengen. ,,Ik pas daar voor mijn gevoel wel", zegt ze. ,,Het zou zonde zijn om de periode bij de KRO zo kort te houden. Het is een omroep waar jong talent de ruimte krijgt om te leren en te ontwikkelen. Dat waardeer ik heel erg."

ALLES LEUK
Yvon vertelt dat ze de laatste maanden minder op de voorgrond treedt, ook al is ze regelmatig op televisie. Het eerste jaar na haar vertrek bij Klokhuis heeft ze 'kei- en keihard' gewerkt. Er waren weken bij dat ze op maandag voor Zigzag in Duitsland zat en op dinsdag in Hasselt voor Groot Licht. Op woensdag pendelde ze weer naar Groningen voor Zizgzag, op donderdag wachtte een klus voor het goede doel in De Efteling. En op vrijdag moesten er nog vlug-vlug vijf columns voor Viva geschreven worden.

Yvon heeft een periode achter de rug waarin ze zeven dagen per week, achttien uur per dag werkte. ,,Ik wilde alles doen, kon geen nee zeggen, vond alles leuk", zegt ze. ,,Als je merkt dat je succesvol bent, kun je alles aan en is het een enorme stimulans om door te gaan. Het was een vicieuze cirkel omhoog. Totdat je merkt dat er een grens is en je na je werk thuis op apegapen ligt en alleen maar gestresst kunt ontspannen."

,,In plaats van meteen in de schijnwerpers te komen, heb ik nu gekozen voor leren op de achtergrond. Programma's hoeven niet meer per se morgen af." De relatieve rust geeft haar meer tijd voor andere dingen. Zoals één dag per week zorgen voor een hele goede vriendin die kanker heeft en ernstig ziek is. ,,Met alle vrienden zorgen we voor haar. Niet op vaste dagen of volgens strakke schema's." Een korte stilte volgt. ,,We hebben nog samen pakjesavond gevierd..."

Kinderprogramma's zijn nog steeds Yvons lust en leven, hoewel ze producties voor volwassenen in de toekomst niet uit de weg zal gaan. ,,Maar kinderen vormen zo'n dankbaar en eerlijk publiek. Aart Staartjes, Wieteke van Dort, Ome Willem, de Familie Knots. Het is echt jeugdsentiment voor mijn generatie. Het is een heerlijke gedachte dat ik over een paar jaar misschien ook wel jeugdsentiment ben."

MUTSKE
Na afronding van de Bracbant-Havo wilde Yvon naar de Theaterschool in Eindhoven. ,,Al zo lang ik me kan herinneren heb ik anderen graag verhalen willen vertellen", lacht ze. Ze werd echter afgewezen en koos voor de PABO in Tilburg. Omdat ze meespeelde met Het Zuidelijk Toneel in Eindhoven, pendelde ze vrijwel dagelijks op en neer tussen beide Brabantse steden. ,,Een jaar later werd ik wel aangenomen en verruilde ik Boxtel voor Eindhoven. Je kunt wel zeggen dat ik op de Theaterschool woonde. Ik voelde me er heel erg thuis."

Met het diploma op zak verkaste Yvon naar Amsterdam. Een avontuur. ,,Ik wist dat ik het in Eindhoven niet zou vinden. En in Hilversum wilde ik niet wonen, dus werd het Amsterdam." De overgang van Eindhoven naar Amsterdam was volgens Yvon 'heel ingewikkeld'. ,,Ik was toch het mutske uit Brabant dat helemaal alleen in de hoofdstad aankwam", blikt ze terug op die periode. ,,Ik heb anderhalf jaar geworsteld, gezwoegd en gezworven en op tal van illegale adressen gewoond."

Uiteindelijk besloot Yvon haar eigen werk te creëren in Amsterdam. Ze richtte haar eigen cabaretgroepje op, gaf lessen en cursussen en slaagde. ,,Ik heb echt op het punt gestaan om terug naar Brabant te gaan", bekent ze. ,,Ik heb serieus overwogen om een man te zoeken, kinderen te nemen en voor de klas te gaan staan. Maar het werk dat ik nu doe is echt de allerleukste vorm van onderwijs geven."

JONG
Yvons doorbraak kwam in 1994 bij Klokhuis. Zes jaar lang was ze het gezicht van het populaire jeugdprogramma van de NPS. ,,Een fantastisch programma waar ik kon presenteren en interviews maken." In 2000 besloot Yvon 'het instituut' Klokhuis te verlaten. ,,Ik ben helemaal alleen naar India gegaan en heb daar mijn eigen Klokhuis gemaakt. Ik besefte op dat moment dat ik alle facetten van het programma kende en dat het moment daar was om weg te gaan. Het werd tijd om door te leren."

Ze erkent dat ze lang heeft getwijfeld of afscheid nemen van Klokhuis de juiste stap was. ,,Ik heb me talloze keren afgevraagd of ik zonder Klokhuis zou kunnen bestaan. Heb ik genoeg persoonlijkheid om iets te kunnen betekenen in dit complexe wereldje? Het is gelukkig meegevallen. Maar ik realiseer me dat het zomaar minder kan worden. Maar die gedachte maakt me niet onzeker of angstig. Dan kom ik over tien jaar toch gewoon weer terug. Ik ben pas 28 en dat is heel jong in tv-land."

Bij de KRO concentreert Yvon zich helemaal op televisie. Ze kreeg naast haar werk voor Zigzag en Groot Licht de kans om als jong talent eigen ideeën uit te werken en maakte onder de naam Wereldwonder een reisprogramma. ,,Het plan was om met een persoon die heel erg van mij verschilde op zoek te gaan naar een wereldwonder. De pilot was met Paul Rosenmöller van GroenLinks. Het ging helemaal mis; het vervolg zal heel anders zijn."

Yvon vertelt dat ze heel kritisch naar haar eigen programma's kijkt. ,,In die drukke periode was dat niet zo. Toen was het een kwestie van overeind blijven. Dat is nu anders. Ik zie meteen aan de beelden wanneer ik geïrriteerd of moe was. Ik kan enorm balen van mijn dikke kop, mijn gekke stem of het slaperig uit mijn ogen kijken. Maar ik besef steeds meer dat het geen zin heeft om mezelf af te maken. Mijn stelregel is dat ik lekker in mijn vel moet zitten. Dat is voor anderen het prettigst om naar te kijken."

HOCKEYBALLEN
Boxtel. Yvon is al tien jaar weg uit haar geboorteplaats, maar noemt zichzelf in verschillende interviews een 'ras-Brabo'. Ze lacht. ,,Ach, ik kom er nog vaak en wat er gebeurt hoor ik van mijn ouders. Het voelt altijd vertrouwd om weer in Boxtel te zijn. Hier speelde ik theater in het cabaret van de havo, hier ging ik stappen in Becoloth of De Bips (café 't Hart van Boxtel - red.)."

Er zijn nog meer goede herinneringen aan Boxtel. Aan Boxtel-Oost waar ze opgroeide, aan de Kerkstraat waar ze dagelijks speelde op het plein voor de Sint-Petruskerk. ,,We hockeyden soms op het kerkhof van de Sint-Petruskerk. Ik heb heel wat hockeyballen uit graven gevist. Dan zaten we met onze sticks in die kapotte graven te porren. Brrr... griezelig vonden we dat."

Wat Yvon merkt is dat haar herinneringen aan Boxtel stil zijn blijven staan. ,,Klasgenoten van de lagere school zie ik mijn gedachten nog steeds als kinderen, terwijl zij mij kennen zoals ik er nu uitzie. De lerares van de lagere school moet in mijn ogen ook altijd de juf blijven waar ik tegenop zie. Ik wil verdorie dat zij gewoon mijn juffrouw blijft! Ze hoeft me heus niet aanspreken omdat ik op televisie kom."

Het is de prijs die betaald moet worden. Vooral in Boxtel, merkt Yvon, wordt precies bijgehouden wat ze doet. Maar zelfs op een willekeurige Franse camping kan onverwacht duidelijk worden welke gevolgen een succesvolle tv-carrière kan hebben. ,,Het is soms best vervelend als ouders en kinderen voor je tent in de rij staan voor een handtekening terwijl je even lekker anoniem wilt zijn. Na twee dagen moet je echt zeggen dat je óók op vakantie bent. Bovendien vind ik het ook wel eens leuk om niet over mijn eigen werk te praten, maar te horen wat anderen doen."




20 december 2001

Terug