JAN VAN KURINGE EN CEES SMETSERS

'Heel Lennisheuvel is lid
van de fanfare geweest'

Als ventjes van een jaar of elf zagen ze vanuit de ramen van hun klaslokaal hoe gemeenschapshuis Orion werd opgebouwd. En toen ze kort nadien gevraagd werden om lid te worden van de pas opgerichte fanfare, twijfelden ze geen moment. Het was de enige vorm van vrijetijdsbesteding in het Lennisheuvel van enkele jaren na de oorlog. Inmiddels is het ruim vijftig jaar geleden dat Cees Smetsers en Jan van Kuringe samen toetraden tot fanfare Sint-Arnoldus.

Beide gouden jubilarissen wonen allang niet meer in Lennisheuvel. Maar de band met het kerkdorp is altijd gebleven. Smetsers (63): ,,Ik ben aan de Koevoortsedijk geboren. Later verhuisden mijn ouders naar Boxtel (Van Merheimstraat) en uiteindelijk kwam ik door mijn huwelijk in Gemonde terecht. Tja, gek eigenlijk, nu ik er zo over nadenk moet ik concluderen dat ik nooit een Gemondenaar ben geworden. Er is me vaak genoeg gevraagd om lid te worden van de Gemondse fanfare, maar op die verzoeken ben ik nooit ingegaan. Mijn wortels liggen in Lennisheuvel. Ook na al die jaren nog."

Voor Van Kuringe (64) was dat al niet anders. Toen hij met zijn ouders vanuit de Kampse Dreef (nu Hole Eik) naar de Boxtelse Molenstraat verhuisde, bleef hij wekelijks terugkomen op de repetitie van de fanfare. Een jaar of acht geleden heeft de jubilaris zijn tuba vanwege ademhalingsklachten ingeleverd. Toch heeft hij in zijn woning aan de Annastraat nog een oude ringbas, zoals die vroeger door de plaatselijke muziekkorpsen werd gebruikt. Van Kuringe heeft het instrument (een originele 'Mahillon') ooit op de kop getikt om met carnaval te gebruiken. Nu staat het instrument nutteloos in de berging, maar voor de foto wil de jubilaris het gevaarte nog best een keer voor de dag halen. Als rustend lid volgt Van Kuringe 'Sint-Arnoldus' op de voet en regelmatig bezoekt hij de optredens en bijeenkomsten.

WAPPEREN
Smetsers is daarentegen nog steeds actief muzikant. Nadat hij als schooljongen startte op piston en bugel, speelde hij ruim dertig jaar altsaxofoon. Op verzoek van de toenmalige dirigent maakte hij een jaar of zes geleden de overstap naar tenorsax. Daarmee is de inzet van Smetsers voor de fanfare echter niet volledig belicht. Ook speelde hij bijna 25 jaar bij 'De Knollenplukkers', de blaaskapel van de fanfare. Bovendien maakt hij sinds 1996 deel uit van het fanfarebestuur. ,,Daar ben ik vooral iemand die klusjes opknapt en de handen laat wapperen. Het praten laat ik liever aan anderen over", vertelt hij met een veelbetekenende glimlach om zijn mond.

Terugkijkend op vijftig jaar muziekleven denken de twee jubilarissen dat 'ongeveer heel Lennisheuvel' lid is geweest van de fanfare. ,,Er waren vroeger nauwelijks mogelijkheden tot ontspanning. De 'hermenie' was de enige vereniging. Iedereen werd lid. Maar ze vielen ook weer met bosjes af. Het noten leren lezen was voor veel beginners toch een te zware opgave", weet Van Kuringe. Wat dat betreft is er in vergelijking met tegenwoordig weinig veranderd, meent zijn medejubilaris. ,,Ook nu valt het niet mee om leerlingen blijvend te interesseren voor de muziek. Met dat verschil dat ze hedentendage een overvloed aan vrijetijdsbesteding hebben", weet Smetsers. Het Lennisheuvelse muziekkorps kampt volgens hem bovendien met het probleem dat een aantal jaren geen huizen in het kerkdorp zijn gebouwd. Daarmee trokken ook jongeren weg en in de leeftijdsopbouw is daarmee een compleet gat geslagen.

,,Gelukkig begint de toestroom van jeugdleden nu weer op gang te komen. Door de nieuwbouwwoningen in Het Gescheurd Hemd hebben zich weer nieuwe gezinnen gevestigd. Dat merken we ook in het toegenomen aantal leerlingen", stelt Smetsers die zich binnen het bestuur sterk heeft gemaakt om de nieuwe aanwas ook goed op te vangen. ,,Wil van der Steen, onze drumbandinstructeur heeft na de zomervakantie ook de leiding over het leerlingenorkest op zich genomen. Hoewel we nog maar kort bezig zijn, zie ik toch dat er nieuw elan ontstaat bij de jeugd. Er zijn zelfs leerlingen teruggekomen, die eerder hadden afgehaakt. Een goede ontwikkeling", meent de gouden saxofonist die zich best zorgen maakt over de vergrijzing van zijn vereniging.

ONTLADING
Als ze hun mooiste fanfaremomenten in herinnering roepen, komt bij Van Kuringe zijn eerste concours boven. Het was in de beginjaren vijftig, in een muziektent bij kasteel Stapelen. ,,Als we een eerste prijs zouden halen, beloofde Charles van Susante beschermheer te worden van de fanfare. Nou, dat lukte. De functie heeft hij tot aan zijn dood bekleed", weet Van Kuringe die 42 jaar op de sigarenfabriek van de gebroeders Van Susante werkzaam was. Ook Smetsers - die zijn brood verdiende bij de Boxtelse bedrijven Sabo, Laïnbo en Heesen Technocom - staat die gebeurtenis nog levendig voor de geest, maar voor hem is de verovering van de federatieve wimpel op het landskampioenschap in Amsterdam nog specialer.

,,We zijn een van de weinige muziekkorpsen die ooit aan marswedstrijden heeft deelgenomen. De ontlading die bij de muzikanten merkbaar werd toen we de landstitel behaalden, vergeet ik nooit meer. Bijzonder was ook het moment waarop we vier jaar geleden een afgeladen Roda-stadion in Kerkrade binnenmarcheerden tijdens het Wereld Muziek Concours (WMC)." In de rij jubilarissen van dit jaar sluiten ook Harrie van den Bosch (40 jaar lid) en drie leden met een 25-jarige staat van dienst aan: Henk Hermsen, Dorus van Ingen en Wies Raaijmakers. Van den Bosch, Hermsen en Van Ingen zijn vaandel- c.q. schellenboomdragers van de fanfare, Raaijmakers was in vroeger dagen instructeur en tamboer-maître en is net als Van Kuringe rustend lid.




20 september 2001

Terug