Gouden voetballers zijn club
nog lang niet beu
Begin jaren vijftig begonnen Gerard Schellekens (63) en Johan van Nistelrooij (62) aan hun voetballoopbaan bij voetbalvereniging Irene in Gemonde. Een halve eeuw later zijn ze nog steeds actief lid van hun 'cluppie', want beide voetballers spelen nog iedere zondagochtend in het vijfde elftal van Irene. Ter gelegenheid van het gouden jubileum van de voetballers wordt een wedstrijd gespeeld tussen oud-Irene 1 spelers en Irene 5.
Schellekens en Van Nistelrooij doen hun verhaal in de bestuurskamer van voetbalvereniging Irene. Ze zeggen het niet met zoveel woorden, maar wie goed naar het tweetal luistert, proeft de liefde die ze na al die jaren bij Irene voor de club zijn gaan voelen. Niet alleen zijn ze beiden nog actief op het voetbalveld, maar ook buiten de lijnen zetten ze zich al jarenlang in voor de club. ,,Ik ben zo'n twintig jaar bestuurslid geweest en daarnaast ook 'vlaggenist' van het eerste, heb de jeugd getraind en maak nu alweer een tijdje onderdeel uit van de 'onderhoudsgroep' van Irene", vertelt Van Nistelrooij, die tot aan zijn pensioen in de bouw werkte als metselaar. ,,Die groep bestaat uit leden die gepensioneerd zijn en in hun vrije tijd aan het werk gaan om in het clubhuis en op het terrein allerlei klusjes op te knappen. Onder de leden van de groep zitten bijvoorbeeld ook een elektriciën, een timmerman en andere handige mannen. Het is leuk om op die manier iets voor onze club te betekenen en werk is er meer dan voldoende."
HOVENIERSBEDRIJF
Gerard Schellekens werkte jarenlang op een hoveniersbedrijf en ging nadat hij wegens problemen met zijn gezondheid afgekeurd werd aan de slag voor de WSD. Bijna twintig jaar lang nam hij het onderhoud van het terrein van Irene op zich, waarbij hij de ervaring die hij opgedaan had bij het hoveniersbedrijf goed kon gebruiken. Nog steeds verricht Schellekens hand- en spandiensten voor Irene, maar dan niet meer uit hoofde van de WSD. Het kalken van de lijnen op de voetbalvelden is een taak die hij nog steeds met alle plezier op zich neemt. ,,Irene is mijn club. Ik zal altijd lid blijven, al komt de tijd dat ik stop als actief voetballer nu heel dichtbij. Als de competitie in september begint, speel ik niet meer mee, maar word ik de vlaggenist van het vijfde. Het is mooi geweest, maar ik blijf natuurlijk betrokken bij mijn elftal en de club, want dat zou ik nooit willen missen."Van Nistelrooij denkt voorlopig nog lang niet aan stoppen. ,,Ach, ik bekijk het van jaar tot jaar. Voorlopig ga ik gewoon door, want ik me voel me nog heel fit en kan het tempo nog prima bijbenen", zegt de voetbalveteraan. ,,Gerard en ik zijn de oudsten van ons team; het gros van onze ploeggenoten zijn vijftigers. Maar dat betekent niet dat we er rustig tegenaan gaan. We spelen nog steeds competitie en willen elke wedstrijd winnen. Niet dat we lang treuren na een nederlaag hoor, want een verliespartij zijn we zo vergeten. Dan duiken we na afloop gewoon de kantine in, waar het altijd heel gezellig is."
VRIENDEN
Tijdens hun vijftigjarige carrière maakten de twee jubilarissen veel vrienden bij de club. Uit het verhaal van Schellekens en Van Nistelrooij blijkt dat de onderlinge kameraadschap, de gezelligheid en familiaire sfeer binnen de club heel belangrijk voor hen is. Wat dat betreft is er volgens het tweetal weinig verschil met vroeger. Vooral aan de periode dat de twee nog niet zo lang in het eerste van Irene speelden, bewaren ze goede herinneringen.Schellekens: ,,In die jaren gingen de vrouwen altijd mee naar de wedstrijden en maakten we er na de wedstrijd een gezellige boel van. Ik weet ook nog goed dat we begin jaren zestig naar de vierde klasse promoveerden en dat we onze thuiswedstrijden op last van de voetbalbond drie jaar lang op het ODC-terrein aan het Essche Heike in Boxtel moesten afwerken. Irene had toen maar één veld en dat voldeed niet aan de eisen die de bond stelde, waardoor we genoodzaakt waren om uit te wijken. Ik kan me de derby's op het veld van ODC tegen teams als Sint-Michielsgestel en Den Dungen nog levendig herinneren. Toen stonden er soms wel meer dan duizend mensen langs de lijn."
Van Nistelrooij en Schellekens speelden met het eerste elftal zo'n zeven jaar in de vierde klasse en maakten zo de gloriejaren van de club mee. In totaal speelden de twee Gemondenaren beiden zo'n twintig jaar in het eerste. Schellekens: ,,Aanvankelijk was ik de keeper van het eerste elftal, maar uiteindelijk heb ik jarenlang op de rechtsbuiten-positie gespeeld, waar ik nog steeds goed uit de voeten kan. Ik deed in mijn jonge jaren ook nog met redelijk succes aan atletiek. Mijn snelheid was een belangrijk wapen toen ik na mijn loopbaan als hardloper van positie veranderde en rechtsbuiten werd in het eerste."
OUD-SPELERS
Komende zaterdag 25 augustus zien Schellekens en Van Nistelrooij veel spelers terug met wie ze destijds vele jaren in het eerste speelden. Samen met een team van oud-Irene 1 spelers treden ze aan tegen hun eigen elftal: Irene 5. Schellekens: ,,Het eerste elftal uit de jaren zestig was nauwelijks aan veranderingen onderhevig, want er kwamen weinig spelers bij en het kwam zelden voor dat er iemand wegging. Daardoor hebben we heel lang met dezelfde groep gespeeld. Dat was een echte vriendenploeg, want we kregen door de jaren heen een hele hechte band met elkaar. Het is fantastisch om die jongens allemaal weer eens op het voetbalveld te ontmoeten. Hoewel veel van de oud-Irene 1 spelers niet meer actief zijn, gaan we toch proberen om te winnen."
23 augustus 2001