ESSCHE METSELAAR BOUWT MEE OP FILIPPIJNEN

'Ondanks rugpijn
een voldaan gevoel'

Ondanks het feit dat het aanpoten was en hij er een fikse rugpijn aan heeft overgehouden, heeft Ties van den Aker uit Esch een fantastische week beleefd op de Filippijnen. Driehonderd Nederlanders bouwden er in één week tijd 75 woningen voor inwoners van het plaatsje Talisay. De Essche metselaar is onder de indruk van de armoedige situatie waarin de mensen daar leven en op de vraag of hij een volgend keer (waarschijnlijk nog dit jaar) opnieuw meereist heeft hij niet na hoeven te denken. ,,Ja, dan ben ik weer van de partij", klinkt het beslist.

,,Onvoorstelbaar. Je snapt niet dat die mensen in zo'n armoe kunnen leven." Ties van den Aker, die zondagmorgen na een reis van zo'n 24 uur om half zeven op Schiphol arriveerde, is nog onder de indruk. Zijn reis naar de Filippijnen zal een onuitwisbare herinnering achterlaten. Maar tegelijk ook een gevoel van voldoening. ,,We hebben de mensen ter plekke een dak boven hun hoofd gegeven. Irene en Mike Junas, een jong stel van 25 jaar oud dat met hun drie kinderen het huis gaat betrekken dat ik samen met twee anderen heb gebouwd, zullen niet wéten waar ze aan toe zijn als ze hun intrek hebben genomen. Nu wonen ze nog met de hele familie, ik schat een man of tien, in een klein krot. Straks krijgen ze eindelijk een plek voor zichzelf."

VEEL REGEN
Het echtpaar Junas, dat zelf ook de handen uit de mouwen stak tijdens de bouw, heeft de Nederlanders prima verzorgd. ,,Het heeft bijna de hele week geregend, maar wij drieën waren de enigen die een regenpak kregen aangereikt. Hetgeen trouwens niet heeft kunnen voorkomen dat ik het in mijn rug gekregen heb. Sommigen waren blij dat het regende, omdat anders de hele dag die koperen ploert aan de hemel zou staan. Ik niet, ik kan niet tegen vocht", vertelt de 61-jarige vutter terwijl hij in zijn huiskamer pijnlijk van de ene naar de andere kant van de bank schuift. Ook het eten dat Irene overdag voor Van den Aker en zijn twee maten bereidde, was lekker. ,,Ik had me voorgenomen om alles te eten wat me zou worden voorgezet en daar heb ik geen moment spijt van gehad", kijkt hij tevreden terug.

Toen de Nederlanders vorige week zondag in Talisay arriveerden, stonden de betonnen skeletten van de woningen al deels overeind. In groepjes van drie gingen ze aan de slag, geassisteerd - op blote voeten en mét veiligheidshelm - door de lokale bevolking. Van den Aker werkte samen met Berto Pekel uit Zuidwolde en Caspar Lohuis uit Apeldoorn. Twee mannen die hij nooit eerder had ontmoet, maar met wie hij een fijne band heeft opgebouwd. Binnenkort treft het drietal elkaar om ervaringen en foto's uit te wisselen. Op 5 september treffen alle driehonderd deelnemers aan het project elkaar in Nieuwegein.

,,De samenwerking met Berto en Caspar verliep prima. We hebben alles onder handen genomen. Betonblokken gemetseld, deuren en sloten afgehangen, kozijnen gesteld en een zolder getimmerd. Het was flink doorwerken om alles op tijd klaar te krijgen, maar de ruwbouw was vrijdag om drie uur toch klaar. Toen hebben we het huis officieel overgedragen aan de familie Junas. Ik heb zelfs het lint mogen doorknippen", glundert de Esschenaar.

ALLES ACHTERLATEN
De 'bouwvakkers' logeerden in een luxe hotel op ongeveer drie kwartier rijden van de bouwlocatie. Wat Van den Aker opviel was de strenge bewaking die de plaatselijke overheid voor de Nederlanders had geregeld. Niet alleen bij het hotel, maar ook onderweg en op de bouw zelf. Op tal van plekken stonden bewapende militairen op de uitkijk. ,,We waren gewaarschuwd dat we niet moesten ingaan op bedelende kinderen, maar ik moet je zeggen: als zo'n kleine op blote voeten je met opgestoken hand benadert, dan krijg je toch een brok in je keel. Ik heb de aanwijzingen van de organisatie toch maar opgevolgd, maar toen we vertrokken heb ik alles wat ik achter kón laten ook daadwerkelijk achtergelaten: geld, kleding, schoenen. Alleen wat ik nodig had om terug te reizen, heb ik meegenomen", zegt Van den Aker met een veelbetekenende blik in zijn ogen.

Het bouwproject is prima verlopen; er zijn geen ongelukken gebeurd. Wel zijn veel Nederlanders ziek geweest. De klimaatverandering, de verre reis en de aanhoudende regenbuien eisten hun tol. Toch is het gelukt om in één week tijd 75 huizen te bouwen. ,,Er moet nog wel het nodige aan de afwerking gebeuren, maar er kan gewoond worden", aldus Van de Aker.

VOLGENDE KLUS
Het Filippijnse Talisay is een van de velen plaatsen in de wereld waar de Stichting Habitat for Humanity actief is. De oecumenische non-profit organisatie werkt aan armoedebestrijding door degelijke en betaalbare woningen te bouwen. Bouwmaterialenleverancier Stiho uit Nieuwegein, die dit jaar 75 jaar bestaat, heeft het project op de archipel in de Grote Oceaan geadopteerd. In plaats van een jubileumgeschenk vroeg het bedrijf aan klanten en leveranciers of zij voor één week personeelsleden beschikbaar wilden stellen voor de uitvoering van het bouwprogramma in Talisay. Per deelnemer moest bovendien ook nog een bedrag van 4.500 gulden op tafel worden gelegd. Veel bedrijven reageerden positief en zodoende kwam men aan driehonderd vrijwilligers.

De actie heeft veel publiciteit getrokken; de landelijke dagbladen besteedden er veel aandacht aan en dagelijks was in het SBS6-programma Hart van Nederland te zien hoe het werk vorderde. Omdat Esschenaar Ties van den Aker met de VUT is, moest hij op zoek naar een alternatief om te kunnen meereizen. Hij vond het dit jaar jubilerende accountantskantoor Van der Zanden uit zijn woonplaats bereid de reis te sponsoren.

Bij Paul van Deursen, vice-voorzitter van Habitat for Humanity, zijn de kwaliteiten van Van den Aker als bouwvakker in het algemeen en metselaar in het bijzonder niet onopgemerkt gebleven. Nog voordat hij zondagochtend vanuit Schiphol terug naar Esch reed, kreeg Van den Aker de vraag voorgelegd of hij een volgend keer opnieuw present wilde zijn. Daar hoefde de vuttende metselaar niet lang over na te denken. ,,Bij een volgende klus ben ik weer van de partij", liet hij Van Deursen weten. Dit betekent dat de Esschenaar waarschijnlijk nog vóór de jaarwisseling opnieuw in het vliegtuig stapt voor een dergelijke onderneming.




5 juli 2001

Terug